جستجو

هر روز به لیگ برتر
فوتبال نزدیک تر می شویم
 
پیش بینی های نخستین حضور نساجی
 
 
 



به فصل جدید لیگ برتر زیاد نمانده و دوستداران فوتبال در مازندران صبورانه اما پر اضطراب منتظر رویت نساجی مازندران هستند. سمبل باشگاهی استان پس از ۱۶ فصل از لیگ برتر، در هفدهمین دوره رخ می نمایاند.

ورود نساجی شکستن انحصار چند استانی لیگ برتر فوتبال هم هست. مازندران پس از ۱۲ سال غیبت به جای اصلی اش بازمی گردد و لیگ را هشت استانی می کند.
تهران و خوزستان هر کدام ۴ تیم، آذربایجان شرقی و اصفهان دو تیم و خراسان رضوی، بوشهر و گیلان مثل مازندران یک تیم در دوره جدید خواهند داشت. رقابت در فوتبال ایران هر سال سخت تر می شود و ۱۶ تیم در شرایطی به تقابل هم می روند که تعداد مدعیان قهرمانی لیگ برتر احتمالا بیشتر از دوره های پیشین خواهد بود و نساجی تنها تیمی است که اولین فصل حضورش در چنین سطحی را تجربه می کند. با اینکه ببرهای مازندران ۲۴ سال چشم انتظاریشان طول کشیده ولی همواره سکوهای گرم و قلبی پرتپش داشته اند تا سرانجام به جایی برسند که لایق آن بوده اند اما خطر اتمسفر متفاوت لیگ برتر را نمی توان نادیده گرفت.
 از ۳۸ تیمی که در لیگ برتر فوتبال ایران از شروع لیگ برتر و در ۱۷ دوره پیشین به میدان رفته اند، فقط پرسپولیس، استقلال، سپاهان، ذوب آهن، استقلال خوزستان، گسترش فولاد تبریز، پدیده مشهد و سایپا سابقه سقوط به لیگ دسته اول فوتبال کشور را ندارند بدین معنا که ۳۰ تیم حداقل یک بار گذرشان به انتهای جدول افتاد، همان جا ماندند و دست آخر به رده ی پایین تر هدایت شدند. از این جمع تیم های آلومینیوم هرمزگان، پیام مشهد، مس سرچشمه رفسنجان، نفت مسجد سلیمان که دوباره این فصل به لیگ برتر بازگشته، راهیان کرمانشاه که اواسط فصل به شیرین فراز تغییر نام داد، شهید قندی که تربیت یزد نام گرفت، گهر درود لرستان و ماشین سازی تبریز فقط یک فصل میهمان لیگ برتر بودند و با کارنامه ای ضعیف به جای سابق بازگشتند. نساجی در اولین فصل بازگشت به سطح برتر فوتبال ایران می تواند مدلی از پارس جنوبی جم باشد، یک شروع خوب و گرفتن فشارهای ابتدایی لیگ برتر با چند نتیجه عالی که در تراز کردن روحیه و توان فوتبالی تیم به شدت موثر است.
جمی ها با اینکه پیشینه ی فوتبال قائمشهر را ندارند اما در ۳۰ بازی خود در لیگ برتر ۱۱ بازی را بردند و فقط پنج بار باختند تا پنجمین خانه ی جدول بنشینند. همان نیم فصل اول بود که پارس جنوبی از سقوط مصونیت یافت چون استارتی خوب داشت.
می دانیم که شوق ابتدایی که تیم نساجی به واسطه شور هواداران دارد، التهاب را از تیم می شوید و تیم با شتابی خوب امتیازات اولیه را کسب می کند.
از سویی دیگر نساجی در بدترین حالت می تواند همانند سپیدرود رشت عمل کند که با تنها ۸ برد و شش مساوی و در حالیکه ۱۶ بار باخت در لیگ ماندگار شد ولی چنین ته نشینی و حضور مداوم در پایین جدول و دلهره زیاد برای هواداران، پرهیز جدی نساجی خواهد بود. نگاهی به تعداد بردهای تمام ‌تیم های سقوط کرده در فصول گذشته نشان می دهد که دستکم ۸ برد در ۳۰ هفته می خواهیم تا حتما اولین فصل صعود را در امان باشیم و در عین حال با نباختن در ۲۰ بازی در میانه ی رو به بالای جدول خواهیم بود که وقتی نساجی از نعمت تماشاگران باوفایش برخوردار است، دور از دسترس نیست. اما نساجی بعید است که دور نمایش صرفا همین باشد که سهمیه اش را نگه دارد حتی اگر چنین خواسته ای نزد دوستداران فوتبال باشد. نساجی حساب و کتاب مشخصی باز هم با وابستگی اش به بازی های خانگی دارد. ۴۵ امتیاز در خانه هست که منبعی عظیم برای پایه سازی رسیدن به بازی های آسیایی است. سایپا که سهمیه لیگ قهرمانان آسیا را گرفته فقط ۹ امتیاز از حداکثر امتیازات بازی های خانگی نساجی کسب کرده است.
رویاست که به لیگ قهرمانان قاره کهن برسیم؟ اصلا!
نساجی برای ساختن یک رویای تازه کمی زمان
 می خواهد و صبر.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی