جستجو

«خبرشمال» از نقش مهم تخصص در کمیسیون‌های مختلف مجلس شورای اسلامی با سه مصداق عینی می‌نویسد؛
 
قانون  به هم ریختگی!
 
 
 

اشاره: یک زمانی؛ رییس سازمان تربیت‌بدنی ما، شخصی بود که رشته دانشگاهی و تخصیلاتش، کشاورزی بود! اینکه به تربیت‌بدنی، بعدها جوانان را هم وصله پینه کردند و تبدیل شد به وزارتخانه ورزش و جوانان، نتیجه همین بی‌توجهی به وجود تخصص در سازمان‌ها و دستگاه‌های اجرایی و غیره است. امروز وقتی اوضاع ورزش و جوانان را با هم می‌سنجیم، همچنان همان مشکلات ساختاری قدیمی را دارند و حتی، امور مربوط به جوانان، کاملا تحت‌تاثیر مسایل ورزش در این وزارتخانه سابقا سازمان قرار گرفته است. این بی‌توجهی به تخصص و تصمیم‌های ناگهانی را در خیلی دیگر از حوزه‌ها می‌توان مشاهده کرد و سوال این است؛ دقیقا چه زمانی قرار است کار را به کاردانش بسپاریم؟

/سرویس سیاسی
نزدیکی به انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی، سوال‌ها و دغدغه‌ها و نگرانی‌های ما را برمی‌انگیزد که اگر برنیانگیزد یعنی ما در مرحله بحران
فکری هستیم!
مجمع نمایندگان مازندران، اعضایی دارد که با رأی مستقیم مردم انتخاب شده‌اند بنابراین متعهدند که برای همین مردم، مثمرثمر واقع شوند. بخشی از این تاثیر هم قطعا با حضور موثر آنها در کمیسیون‌های تخصصی مجلس
 اتفاق می‌افتد.
نگاهی به فعالیت‌های این 12 نفر نمایندگان مازندران در مجلس و بررسی خروجی حضورشان در کمیسیون‌های مختلف، ما را به 3 مورد موثر و 9 مورد رها و منفعل می‌رساند: «شاعری»؛ کمیسیون کشاورزی، «دامادی»؛ کمیسیون عمران و «احمدی لاشکی»؛ کمیسیون آموزش و تحقیقات. اینکه کشاورزی و آموزش و زیرساخت‌های مازندران، از مهم‌ترین مبانی توسعه استان‌اند اما هنوز از وضعیت مطلوب فاصله دارند شکی نیست اما در اینکه در این سال‌ها با تلاش نماینده بهشهر در مجلس که بسیار بر مقوله کشاورزی تاکید دارد و پیگیری‌های جدی و زیادی در کمیسیون مربوط انجام داده و اوضاع راه و جاده‌های مازندران (با مثال‌های فراوانی همچون جاده گهرباران و تاکام) و وضعیت حمل و نقل هوایی فرودگاه ساری و میاندورود با تلاش‌‌های فراوان محمد دامادی در کمیسیون عمران، امروز به مرحله بسیار متفاوتی با گذشته رسیده یا اصرار و سماجت‌های احمدی لاشکی برای مواجهه مستقیم وضعیت آموزشی استان (به‌ویژه غرب مازندران) با وزرای مختلف آموزش و پرورش و تجمیع منابع برای تجهیز آموزشی؛ چه سخت‌افزاری و چه نرم‌افزاری، غیرقابل چشم‌پوشی‌ست.
سوال؛ چقدر از این اتفاق‌های که این 3 نفر برای حوزه انتخابیه خود و برای کل مازندران رقم زده‌اند به سعی و پیگیری‌شان مربوط و چقدر به تخصص‌شان در امور اشاره شده مرتبط است؟ شکی نیست که دیگر نمایندگان محترم مجلس از مازندران هم سعی کرده‌اند که برای شهر و استان‌شان موثر باشند اما آنچه طبق شواهد و مستندات، این 3 نفر را در 4 سال گذشته متمایز از همکارانشان کرده، همسویی تحصیلات و تخصص‌شان با کمیسیون‌هایی‌ست که در آن عضو شده‌اند. یعنی نمی‌شود که یک نفر تحصیلات مرتبط با ورزش داشته باشد و بتواند در زمینه حمل و نقل و ترافیک به طور کامل موفق شود. نمی‌شود که نماینده‌ای با استفاده از رآی مردمی حتی وارد هیأت رییسه مجلس شود و حرف‌های کلان بزند (چون فکر می‌کند عضو هیأت رییسه شدن یعنی اینکه باید کلان حرف بزند!) اما عدم تخصصش در مثلا فراکسیون ورزش، منجر به این بشود که وقتی «نساجی مازندران» هنوز در مبانی ابتدایی تیم‌داری و مالکیت و ... دچار اشکال است، او از وضعیت «پرسپولیس» و «استقلال» نگران باشد!
کسی که عمران نخوانده و مصالح و نقشه و راه و جاده را نمی‌شناسد، نمی‌تواند نگران وضعیت راه و جاده‌های شهرش باشد و این معضل را به سرانجام برساند. کسی که کشاورزی و آموزش و پرورش را از نزدیک لمس نکرده باشد، نمی‌تواند این دو موضوع مهم را برای توسعه مازندران درک کند و
 پیگیرشان باشد.
 همان‌طور که کسی که حضور در کمیسیون فرهنگی را فقط برای اینکه خالی نماند، با اکراه می‌پذیرد، نمی‌تواند برای فرهنگ و هنر این استان و مملکت کاری کند؛ پس شاید ترجیح بدهد وقتی دارند مسأله حیاتی و مهم انتقال آب دریای خزر به استان همجوارش را تصویب می‌کنند، یا گوشه‌ای بایستد تا ترکش‌ها به او برخورد نکنند یا همان موقع؛ همان لحظه طلایی، احساس نیاز به «دست به آب» پیدا کند و غیبش بزند! حالا اینکه چطور کسی که در لحظه طلایی غایب است، جزو شاگرد منضبط‌های کلاس مجلس معرفی می‌شود، خودش مسأله جداگانه‌ای‌ست که البته به ماجرای تخصص‌گرایی هم ارتباط دارد...! اینکه سازمان به وزارتخانه تبدیل بشود یا نشود، اینکه جوانان با ورزش تعریف بشوند یا جداگانه، اینکه وزرارتخانه «صمت» سه‌پاره بشود یا نشود، اینکه...، حتما مهم هستند اما مهم‌تر از اینها، توجه به تخصص واقعی و مقوله تعهد است. یک روزی در همین مازندران و مرکزش ساری، آرزو داشتیم که فرودگاه و جاده‌های مواصلاتی‌مان ارتقا پیدا کنند. امروز اگر سری به گهرباران و ابتدای جاده کیاسر و... بزنیم، تغییرات زیادی که بوی بهبود می‌دهند، قابل مشاهده‌اند (با اینکه هنوز، جا برای بهتر شدن وجود دارد) و این ثابت می‌کند که چرا باید در مجلس، نماینده‌ و نمایندگانی باشند که بیشتر از اینکه به دنبال کسب لقب «دکتر» و «مهندس»اند، دنبال این‌اند که از تخصص‌شان در جای درست استفاده بشود؛ حتی اگر این نگاه، منجر به «عضو هیأت رییسه مجلس» شدن
 آنها نشود.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی